Tasavvuf yolcusunun baktığı, daha doğrusu bakmaya çalıştığı açı hakikat penceresi olduğu için, hiçbir yerde, hiçbir düşüncede takılamaz. Çünkü yürüdüğü yol uygulama ağırlıklı olduğu için, ne ben bilirim der, ne de sen bilmezsin der..Yolculuk hali dediğimize göre sürekli hatalar yapılır, inişler çıkışlar olur ama, en ümit verici ferahlatıcı tarafı, kimseyi yargılamadan, hep öğrenmeye, ilerlemeye, anlamaya çabalayarak gider de gider..Tasavvuf ehli ile yaşamak, sohbet etmek çok zevklidir..Sen ben davası olmaz, iddia çekişme, takılma, yargılama, öfkelenme, kin, nefret olmaz.. Aslında hepsi olur,  ama olmaması gerektiğini bilerek kendisini sigaya çeker yatışır ve etrafı yatıştırır..Çünkü ilim, irfan çok kabaca bunu gerektirir,inandırır, ispat eder.

Günümüz gençliği için gerçekten çok üzülüyorum..Gerçek bilgiyi nereden, nasıl  alacaklarını çoğu zaman bilemiyorlar, medya ve teknoloji bombardımanı altındalar..Yanlış bilgileri, hem de güvenilir kaynakmış gibi, öyle usturuplu söz ve videolarla, espiri ile kişilere yutturup alıştırıyorlar, algıları bozuyorlar ki, dayanmak, şüpheye düşmemek  gerçekten güç. Sürekli bir kafa karışıklığı oluyor insanda. Çünkü bazen kendimi yoklamak için bendeniz de gömülüyorum tlf, tv, v.s okumalara izlemelere..Sözde  seçilmiş kaynaklar izlesem dahi, beceremiyorum gerçek doğrularda sabit kalem kalabilmeyi ve  kafa karışıklığı yaşayabiliyorum. Hakikat yolundan sapmak çok kolay, hele de iyice ilmi kaynaklar ışığında kök salmamış kişiler için..Daha sonra  kendinizi azgın bir fırtınadan çıkarır gibi kenara çekmeye çalışıyorsunuz..Dalgalar alıp götürmek istiyorlar sizi, iradenizi, en güvendiğiniz kavramları, değerleri. En iyi bildiğinizi sandığınız konularda hataya düşmeniz pek olası.. Sanki bütün bildiklerimi unutmuş gibi oluyorum, şayet sağlam ilim kulpuna düzenli olarak tutunamazsam.. Kıymetli hakikat bilgilerini, kitaplarını, alim ve arif eğitimlerini aksatırsam okyanusta kaybolacak gibi oluyorum..Bir zamanlar ilim öğrenmenin nasihat dinlemenin, farkında değildim, çok büyük dalgalarla mücadele ettim ve pişmanlıklar, yaşadım, elhamdulillah, ki öğretmenim oldu zorluklar.Çünkü hayat öğretiyor. Halbuki bu işin kolay bir yolu varmış. Nerden girilir, nasıl çıkılır, ne durumda ne yapılır, akıl nasıl kullanılırsa akıllık olur v.b.g. hayata dair bir çok ihtiyaç bilgileri meğer yazıyormuş yüce kitabımız Kur’an’ı Kerimde ve aşkla anlatan açıklayan arifi billah hocalar varmış.

Anladım ki; tercih, talep kişinin kendisine ait oluyor. Mutlu yaşama ilmini ya hayattan sınavlarla öğrenecek, ya nasihatten öğrenip, sınavları kolay atlatacak etkilenmeden. Değerli dikkatlerinizi çekmek istedim.

Hepimize en huzurlu, hayırlı yol ve yöntemle farkındalık sahibi olmayı   nasip etsin Allahımız.

Saygılarımla,

Yasemin BAŞÖZ                 

‘’Aklını kullanmayanın başına pislikli işkembeyi boşaltırız’’ diyor Kur’an da..Çok düşündürücü ve sorumluluk yükleyen harika bir ayet..Akıl kullanmak için  ilim ve bilim lazım haliyle..Bilgi olmazsa neye göre düşüneceğiz, neyi baz alacağız düşünürken. Yoksa nefsimiz, veya yanlış düşünceli dost olmayan insanlar bizi alır götürür bambaşka yerlere…O zaman Allah’ın bak dediği yerden kendimize davranışlarımıza bakalım ki, hayatımızı ihya edebilelim. Sonsuz Rahmeti ihsanı bereketi üzerimize çekebilelim, lütuflara layık olalım..

Soralım kendimize ‘’Mutlu musun, elindeki nimetlerin farkında mısın, yeterince şükür ediyor musun.?’’ Diye.

Şükür nimeti arttırır, şikayet nimeti azaltır yok eder. Çünkü vefa olmazsa olmazımız. Bu dünyada mutlu olanlar, yani şükür ve rıza içerisinde olanlar, öbür dünyada da mutlu olacaklar, cennete gidecekler. Şayet mutluyum diyorsak, bu her halimizden belli olur. Samimi miyiz gözden geçirelim. Mutlu insan çevresine de mutluluk saçar, kendisiyle barışıktır. İnsanlarla ilişkileri iyidir. Başkalarını yargılamaz. Allah’a güveni özgüveni vardır, kolayca işkillenmez, kırılmaz sevdiklerinden gelen eleştirilerden dolayı. Daima kendisine güzel davranışlar katmak için kişisel gelişimine ilim irfan öğrenmeye öncelik tanır. Beraber yaşadığı eş, anne, baba, kardeş kim varsa hayatında güzel ve saygılı davranır. Sevdikleri ile istişare ile karar verir önemli konularda. Gerçek mutluluk öyle muhteşem bir duygudur ki; devamlı olamasa bile, arasıra  tam hissettiğimiz kadarıyla..insan olduğumuzu hissettirir bize..

Herkesi kucaklamak, iyilik etmek istersiniz. Hiçbir kimse ile küslük kırgınlık içerisinde olamazsınız. Gönül almak, hep tevazu içerisinde kalmak istersiniz..Hep hakkınızı helal edersiniz..Senlik benlik davanız kalmamıştır..Üç günlük dünyanın farkına varmış, hoş sada bırakmak, hoş olmak istersiniz. Yaradılanı severim Yaradandan ötürü sözünü içinizde duyar hak verirsiniz..Şefkat ve merhametle dolar kalbiniz etrafa bakarken. Acaba nasıl iyilik etsem de mutlu etsem, Salih amel işlesem diye bir derdiniz, düşünceniz olur..

İşte bize gerçek mutluluğun anahtarını veren, Kuran’ın istediği haller tavırlar bunlar..Bunu biraz anlayınca kızacak, gücenecek, kin besleyecek kimse kalmamıştır.. Artık tek derdiniz size canınızı ve sonsuz nimetlerini lütfeden Allah’ın sevgisini kazanmak olmuştur..

Ne ilginçtir ki; siz böyle bir havaya, ruhsal duruma girdiğinizde hafiflersiniz, uçacak kadar şevinç mutluluk dolar içiniz. İyilik yapmak, ibadet etmek kolaylaşır. Karşıdan zor gibi gözükür anlamayana, ama öyle değil, çünkü iştiyakı kolaylığı veren Allah.

Ve bunların böyle olacağını, nasıl davranırsak bizimle beraber olacağını anlatmış. Ama biz zor yolu seçmişiz.. İnsanlarla didişmeyi, mücadeleyi, bencilliği, hakkı olana hakkı vermemeyi.. Biz bunun sonucunu yaşıyoruz, hastalıklarımızla, kederlerimizle.. İyi ki de bizi bırakmıyor Allah ki; hikmeti hakikati görelim diye sınavlar veriyor..

Hepimiz kalbimize bakalım. Eğer mutlu olmak istiyorsak mutlu edelim önce eşimizi ailemizi, çevremizdeki herkesi herşeyi..Onlar  bizi idare etmesin, fedakarlık yapmasın..Biz onları taşıyalım, isteklerine öncelik verelim Allah için… Kat kat dönmez mi Rahmet bereket..Selam ve dularla…

Yasemin BAŞÖZ                    

Halbuki ego, benlik, ene eğitimi, yani insanın içsel eğitimi, bu dünyadaki en öncelikli meselesi,  mücadele alanı olmalı. Hayatta iyi veya kötü olarak her ne geliyorsa başımıza bu duygumuzu algımızı doğru bir şekilde yönetememekten geliyor.  Egomuzun ortaya çıkarak bizlere zarar vermemesi, değerimizi düşürmemesi için çok yönlü bir kişisel eğitim gerektiğine inanıyorum. Doğduğumuz andan itibaren öğrenmemiz gereken birçok değerleri yerli yerince öğrenerek yeterice yerine oturtamamışsak, ki pek çoğumuza bu güzellik nasip olamadı küçük yaşlarda, bu nedenle yoğun bir gayretle ileriki yaşlarımızda açıklarımızı kapatmaya çalşıyoruz…İnsan çok eğitimli donanımlı dahi olsa yüksek egolu bir kişi ise çevresi için çekilmez, itici, dayanılmaz sevimsiz  oluyor. O tür bir kişilikle beraber yaşayanlar da aynı açmazın içerisinde yuvarlanıyor, travma bulaşıyor karşı tarafa da adeta. Halbuki yaşadığımız süre içerisinde her şeyin bir çaresi çözümü var.. Zaten yaratılış sebebimizi anladığımızda çözümün de beraberinde olduğunu fark ediyoruz.

Ne yapmalıyız da kendimizi olabileceğimiz en iyi duruma getirmeliyiz. Hangi, bilgi, deneyim donanım bize yardımcı olabilir.

 Dün seyrettiğim bir filmden bahsetmek istiyorum..Çok çok etkileyici ve farkındalık arttırarak, yaşadığımız sorunlara çözüm getirir nitelikte idi. Bizler  içimizde Ruh ve nefis denilen çok önemli iki kaynak taşıyarak yaşıyoruz..Bu kaynaklarımızı tanıyarak, neremize ne kadar yatırım yapmamız gerektiğini fark ettiğimizde rahata kavuşacağız. Filmde nefsimiz karşımıza canavar gibi çıkıyor..Eğer onu beslersek, hep onun isteklerini yerine getirirsek canavarımızı beslemiş oluyoruz. Ve kükreyerek çıkıyor karşımıza sık sık ve bizi korkutuyor…Halbuki Ruhumuzu beslediğimizde yüce, Rahmani olan yanımıza yatırım yapmış oluyoruz.. İlk anda güç gibi geliyor isteklerimizi bir kenara bırakıp yüce değerlere yönelmek, sabretmek, tahammül etmek doğruyu yapmak.. Fakat konuyu iyice inceleyip, tabii ki Kur’andaki emir ve yasakları dikkate aldığımızda işin sırrına vakıf oluyoruz..Bir kez canımızın istediğini değil de doğru olanı yapmaya niyetlendiğimizde ve gerçekleştirdiğimizde sanki dünyanın sırrını çözmüş gibi hayret ve hayranlıkla huzura kavuştuğumuzu fark ediyoruz..

Yani herkesle, her şeyle barış içerisinde bulunup, diğer kamlı olmak, nefis canavarının farkına varıp onu da severek içimize alıp, ama zapturapt altında tutuğumuzda huzur ve mutluluk kapıları bize açılıyor. Strese giremiyoruz, çünkü kimseye kızamıyor, anlayış gösteriyoruz hatta yaratılanı yaratandan ötürü sevmeyi öğreniyoruz..

 Hatalı davrananları bilmiyor da yapıyor zavallı, diyerek affediyoruz, hoş görüyoruz.  Egomuz bize lazım, ama biz ona hükmedeceğiz, onun hükmü altına girmeyeceğiz..Çünkü o başkalarını, hatta bizim manevi yücelmemizi düşünmüyor, sadece bizim bencilce rahatımızı, dünyasal isteklerimizi temsil ediyor..Eğer onu dengede tutmayı öğrenirsek, herkesin hak ve hukukuna riayet ederek, saygı göstererek yaşamayı benimsetirsek kendimize, Ruhumuz vicdanımız rahata kavuşuyor..düğümlerimiz çözülüyor, kafamız rahata kavuşuyor..Çünkü ne ki bize yap veya yapma diye emredilmiş, hepsi bizim huzur ve mutluluğumuza sağlığımıza hizmet ediyor..

Dilerim ki her birerlerimiz gül yaprağı kadar güzel ve hafif olup, hiç kimseye ağırlık yapmadan eşitlik ve bariş içerisinde yaşayarak ihya edelim ömrümüzü..

Saygılarımla

Yasemin BAŞÖZ